Skip to content
ชีวิตการทำงานความรู้สึกส่วนหนึ่งของการเรียนรู้การฟังและตั้งคำถามพัฒนาการgeneration gappublic spaceการสื่อสารอย่างสันติ(Nonviolent Communication)ไวรัสโคโรนา(โควิด-19)ปฐมวัยวัยรุ่นeco literacyการศึกษากลุ่มประเทศนอร์ดิกเทคนิคการสอนแบบแผนทางความสัมพันธ์ปม(trauma)Adolescent Brainโฮมสคูลมายาคติการเป็นแม่
  • Creative Learning
    Everyone can be an EducatorUnique TeacherUnique SchoolCreative learningLife Long Learning
  • Family
    Early childhoodHow to get along with teenagerอ่านความรู้จากบ้านอื่นFamily PsychologyDear Parents
  • Knowledge
    Growth & Fixed MindsetGritEF (executive function)Adolescent BrainTransformative learningCharacter building21st Century skillsEducation trendLearning Theory
  • Life
    Life classroomHealing the traumaRelationshipHow to enjoy lifeMyth/Life/Crisis
  • Voice of New Gen
  • Playground
    SpaceBookMovie
  • Social Issues
    Social Issues
  • Podcasts
ชีวิตการทำงานความรู้สึกส่วนหนึ่งของการเรียนรู้การฟังและตั้งคำถามพัฒนาการgeneration gappublic spaceการสื่อสารอย่างสันติ(Nonviolent Communication)ไวรัสโคโรนา(โควิด-19)ปฐมวัยวัยรุ่นeco literacyการศึกษากลุ่มประเทศนอร์ดิกเทคนิคการสอนแบบแผนทางความสัมพันธ์ปม(trauma)Adolescent Brainโฮมสคูลมายาคติการเป็นแม่
Voice of New Gen
18 November 2026

“ตะเกียงที่ผมไม่ได้จุด” ทอล์กพลังบวก ของ ‘เหน่ง’ อภิเชฏฐ์ คมวัชรพงศ์ จิตอาสาผู้ที่เชื่อมั่นว่าการช่วยเหลือเล็กๆ สามารถเปลี่ยนชีวิตใครบางคนได้จริง

เรื่อง นฤมล ทับปาน

  • จากผู้รับ สู่ผู้ให้ เรื่องเล่าการเดินทางของจิตอาสา ‘เหน่ง’ อภิเชฏฐ์ คมวัชรพงศ์ บนเวที TEDxBangkok Youth 2026 
  • ความรู้สึกของการเป็น ‘ผู้ให้’ จุดประกายให้เหน่งตัดสินใจรวมกลุ่มกับเพื่อนกลุ่มเล็กๆ ก่อตั้งกลุ่มอาสาของตัวเองที่ชื่อว่า ‘ปันไฟ อาสา’ แบ่งพลังเล็กๆ เพื่อจุดประกายให้ชุมชนเติบโตอย่างยั่งยืน
  • “…เพราะ ‘อาสา’ คือ ‘ความหวัง’ ผมเคยได้รับมาแล้วครั้งหนึ่ง วันนี้ผมก็แค่มาส่งมันต่อ แล้วถ้าวันนึง คุณเจอใครสักคนที่กำลังมองไม่เห็นทาง ได้โปรดช่วยส่งมันต่อให้เค้าหน่อย แค่นั้นเองครับ”

‘อาสา’ ไม่ได้เป็นเพียงแค่ ‘การให้’ 

แต่ ‘อาสา’ คือ ‘ความหวัง’ 

‘เหน่ง’ อภิเชฏฐ์ คมวัชรพงศ์ หนึ่งใน Speakers ของ TEDxBangkok Youth 2026 ภายใต้ธีม ‘Secret ThaiGredient – ส่วนผสมลับฉบับคนไทย’ ถ่ายทอดเรื่องราวของคำว่า ‘อาสา’ ที่หล่อหลอมตัวตนให้เขาเป็นตัวเองในเวอร์ชันนี้ โดยพาเดินทางตั้งแต่เหนือจรดใต้ไปพบผู้คน ชุมชน และเด็กๆ โรงเรียนในพื้นที่ห่างไกล โดยเริ่มต้นจากเหตุผลง่ายๆ แค่อยากฮีลใจในวันที่เรื่องเศร้าๆ เข้ามาในชีวิต ทว่าการเดินทางครั้งนั้นกลับเปิดมุมมองใหม่ว่า ‘อาสา’ ไม่ใช่แค่การให้ แต่แท้จริงแล้วคือการมอบ ‘ความหวัง’ ให้กับใครคนหนึ่งที่กำลังต้องการ ซึ่งครั้งหนึ่งเหน่งเองก็เคยเป็นทั้ง ‘ผู้รับ’ และ ‘ผู้ให้’ ผ่านทอล์กที่ชื่อว่า “ตะเกียงที่ผมไม่ได้จุด”

จุดเริ่มต้นของงานอาสา จากหนีรักไปพักใจ แต่กลับได้มุมมองใหม่จากการเป็นผู้ให้ 

“ผมอกหักครับ” นี่คือสารตั้งแต่แรกๆ ที่ทำให้ เหน่ง ออกเดินทางในฐานะ ‘อาสา’ โดยไปเป็นสตาฟในค่ายอาสาค่ายหนึ่ง 

“ตอนที่ผมดูหนังเรื่อง ‘คิดถึงวิทยา’ ครั้งแรก มันดูไกลตัว มันเหมือนโลกอีกใบ แต่ใครจะไปคิดว่าวันนึงผมจะได้มีโอกาสไปเจอโรงเรียนในพื้นที่ห่างไกลแบบในหนังนั้นจริงๆ และเหตุผลที่ผมออกเดินทางครั้งแรก มันก็ไม่ได้ยิ่งใหญ่อะไรเลยครับ ผมอกหัก แล้วก็เป็นธรรมดาที่เราจะหาวิธีมูฟออน แล้วก็เห็นค่ายอาสาที่กำลังรับสมัครสตาฟอยู่ เลยชวนเพื่อนสมัครไปด้วยหนึ่งคน ตอนนั้นทุกอย่างใหม่หมดเลยครับ ไม่ว่าจะเป็นการขึ้นดอย การวาดภาพทาสีกำแพง การชวนน้องๆ ทำกิจกรรม หรือกระทั่งคุยกับคุณครูเอง 

แล้วที่แปลกก็คือตอนนั้นผมมีเรื่องหนักอกหนักใจเต็มไปหมดเลย แต่พอเราได้ลงมือช่วยคนอื่นครับ มันเหมือนเราได้วางเรื่องของตัวเองลงชั่วคราวเลย พอจบค่าย มันมีหนึ่งความรู้สึกที่ติดมากับผมด้วยครับ เฮ้ย…เราอยากกลับไปทำค่ายอาสาอีก แล้วผมก็ไปอีกจริงๆ ครับ แต่คราวนี้เราไปในหลายๆ รูปแบบ ผมช่วยทั้งเด็ก สัตว์ป่า สัตว์พิการ ผู้สูงอายุ ผมไปหมดเลยครับ” 

ความรู้สึกของการเป็น ‘ผู้ให้’ จุดประกายให้เหน่งตัดสินใจรวมกลุ่มกับเพื่อนกลุ่มเล็กๆ ก่อตั้งกลุ่มอาสาของตัวเองที่ชื่อว่า ‘ปันไฟ อาสา’ แบ่งพลังเล็กๆ เพื่อจุดประกายให้ชุมชนเติบโตอย่างยั่งยืน 

“ครั้งนึงครับ ผมได้มีโอกาสเดินทางไปที่อำเภออมก๋อย จังหวัดเชียงใหม่ ตอนนั้นเราไปโรงเรียนเล็กๆ บนดอยที่มีนักเรียนไม่ถึง 20 คน เรียนรวมกันตั้งแต่ ป.1-ป.6 เด็กบางคนยังพูดภาษาไทยไม่คล่องเลยครับ เราเอาโต๊ะ เก้าอี้ พัดลม ไปให้เขา ผมยังจำภาพของเด็กที่เห็นพัดลมส่ายแล้วตื่นเต้นครั้งแรกได้อยู่เลย แต่มันมีของสิ่งนึงครับที่ผมตั้งใจเอาไปมอบให้น้องมากที่สุดนั่นก็คือ กล้องดูดาว ผมแค่อยากให้น้องๆ ได้เห็นอะไรใหม่ๆ ที่เขาไม่เคยเห็น เด็กบางคนยังเชื่ออยู่เลยครับว่า บนดวงจันทร์มีกระต่ายกระโดดดิ๋งๆ ไปมา และในคืนนั้นเอง ผมเห็นเด็กคนนึงน่าจะราวๆ ป.3 เอาตาแนบกล้องดูดาวอันนั้นครับ แล้วมองไกลไปบนฟ้า ผมไม่รู้ว่าเขามองเห็นอะไรในนั้นครับ แต่ในสายตาของเขาเนี่ย มันดูตื่นเต้นมากๆ เลย”

เหน่งเล่าต่อว่า จากที่ได้เห็นสายตาของเด็กคนนั้นที่ตื่นเต้นกับการได้เห็นดวงดาวชัดๆ ผ่านส่องกล้องดูดาว จึงนำมาสู่กิจกรรมวาดภาพระบายสี ‘สิ่งที่ตัวเองอยากเป็นในอนาคต’

“เด็กบางคนยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากิจกรรมนี้คืออะไร จนพี่ๆ ต้องอธิบาย แล้วน้องแต่ละคนก็เริ่มลงมือวาดลงในกระดาษ แล้วผมไป เอ๊ะ! กับกระดาษใบนึง ที่มีรูปดาวเคราะห์ มีรูปตัวเองพร้อมธงชาติไทย และเขียนคำใหญ่ๆ ว่า อยากเป็นนักบินอวกาศ ผมเลยไปถามเด็กคนนี้ว่า อยากเป็นนักบินอวกาศจริงหรอ เขาตอบว่าใช่ และเด็กคนนั้นก็คือคนเดียวกันกับเมื่อคืนที่เขาได้เอาตาแนบกล้องดูดาวอันนั้น ความรู้สึกแรกของผม ผมนี่ทึ่งไปเลยครับ ผมไม่เคยคิดเลยว่า ของที่เราลำบากลำบนขนมาจากกรุงเทพมาขึ้นดอยเนี่ย มันจะไปเปิดอะไรในหัวเด็กคนนึงได้ 

เมื่อคืนเค้าเพิ่งเห็นดวงจันทร์เป็นครั้งแรก แต่วันนี้เค้ากล้าฝันไกลไปถึงอวกาศ ผมไม่รู้ว่าเด็กคนนี้จะไปเป็นนักบินอวกาศได้จริงไหม แต่สิ่งที่ผมทำได้ คือผมทำให้น้องเขารู้ว่า อวกาศมันมีอยู่จริงนะ” 

หลังจากนั้นเหน่งมีโอกาสได้เดินทางไปที่โรงเรียนเล็กๆ ที่ตั้งอยู่บนเกาะแห่งหนึ่งในอำเภอดอนสัก จังหวัดสุราษฎร์ธานี ที่นั่นมีครู 2 คน กับนักเรียนอีกแค่ 4 คน และเป็นพื้นที่ที่สามารถใช้ไฟฟ้าได้ในช่วงเวลาจำกัดเท่านั้น 

“แต่ภาพที่ผมจำได้ดีที่สุดจากที่นี่กลับไม่ใช่ตอนที่เราเอาของไปแบ่งปัน แต่เป็นตอนที่ผู้ใหญ่บ้านเรียกรวมตัวทุกคนในหมู่บ้าน ให้ไปซ่อมแนวกั้นคลื่นของโรงเรียน 

ภาพที่ผมเห็นมีตั้งแต่เด็กตัวเล็กๆ 4-5 ขวบ วัยรุ่น ผู้ใหญ่ กระทั่งคนแก่ ทุกคนยืนต่อเป้นแถวเดียว แล้วหยิบจากมือหนึ่งส่งอีกมือหนึ่งสู่อีกมือหนึ่ง และผมก็แค่ไปอยู่ในแถวนั้นด้วยครับ ผมยืนส่งหินอยู่ตรงนั้น ภาพที่เห็นมันมีความหมายกับผมมาก 

ไม่มีใครรอฮีโร่ไปช่วยเหลือ ทุกคนแค่ทำในสิ่งที่ตัวเองทำได้ ผมเริ่มเข้าใจแล้วครับว่าการช่วยเหลือเนี่ย มันไม่จำเป็นต้องทำอะไรที่ดูยิ่งใหญ่เลย บางครั้งมันก็แค่การที่เรายื่นมือของเรา ในจังหวะที่อีกคนกำลังต้องการ”

ก่อนจะได้ส่งต่อตะเกียงแห่งความหวัง ก็เคยได้รับ ‘โอกาส’ นั้นมาก่อน 

เมื่อพูดถึงการหยิบยื่นโอกาส หรือการยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือใครบางคน ในวันที่ชีวิตของเขากำลังมืดแปดด้าน เหน่งบอกว่าเขานึกถึงเรื่องของเด็กคนหนึ่ง จึงอยากเล่าเรื่องราวของเด็กคนนั้นให้ทุกคนฟัง

“เด็กคนนี้เขาโตมากับคุณพ่อและพี่สาวครับ ประมาณปี 2560 เด็กคนนี้เขาอายุราวๆ 15 ปี เรียนอยู่ที่โรงเรียนประจำจังหวัดนครศรีธรรมราช เช้าวันหนึ่งประมาณ 7 โมง มีโทรศัพท์สายนึงดังขึ้นครับ พี่สาวโทรมา เขารับสาย ได้ยินเพียงหนึ่งประโยคพร้อมเสียงร้องไห้ว่า “ป๊าเสียแล้วนะ” ในงานศพเด็กคนนี้ไม่ได้ร้องไห้นะครับ ไม่ใช่เพราะว่าเขาไม่เสียใจ แต่เพราะพ่อเขาเคยสอนไว้ว่า ไม่อยากเห็นลูกๆ ต้องเศร้าในวันที่พ่อจากไป พองานศพจบ มันมีหนึ่งคำถามที่ง่ายๆ มากเลยครับ แล้วหลังจากนี้จะใช้ชีวิตยังไง? 

แต่ตอนนั้นเอง ก็มีคุณน้าวิไลที่เป็นเพื่อนของคุณพ่อได้รวบรวมเงินกับเพื่อนเกือบ 100,000 บาทเลยทีเดียวครับ แล้วแบ่งให้เด็กคนนี้ใช้ เดือนละ 2,000 เงิน 2,000 บาท ไม่ได้ทำให้ชีวิตของเขาสบายครับ แต่มันทำให้ชีวิตของเขายังไปต่อได้ พอเงินก้อนนี้หมดก็ยังมีคุณอาวิสุทธิ์ ทั้งที่คุณอาก็มีลูกของเขาแล้วตั้ง 3 คน แต่ในวันที่เด็กคนนี้ไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใคร คุณอาก็ยังตัดสินใจยื่นมือเข้ามาช่วย แล้วเด็กคนนี้ก็ค่อยๆ โตขึ้นครับ แล้วก็หาเลี้ยงตัวเองได้มากขึ้น แล้วเด็กคนที่ผมพูดถึงเนี่ย ก็คือผมเอง”

เรื่องราววัยเด็กของเหน่ง ทำให้เขาตั้งคำถามๆ หนึ่งกับตัวเองว่า “สิ่งที่ผมทำมาตลอดหลายปี ไปมาก็หลายที่ ได้เจอผู้คคนมากมาย แต่ถามจริงๆ เถอะ ผมเข้าใจความหมายของคำว่า ‘อาสา’ นี้จริงๆ หรือเปล่า?” แล้วเขาก็เริ่มย้อนกลับมาทบทวนสิ่งต่างๆ ที่เคยได้ทำ ผู้คนที่ผ่านเข้ามาในชีวิต เพื่อที่จะตอบคำถามๆ นั้นกับตัวเองให้ได้ 

“วันหนึ่ง ผมได้ไปเปิดดูเจอความหมายหนึ่งของคำนี้ในพจนานุกรมพุทธศาสตร์เล่มหนึ่งครับ คำๆ นี้ หมายถึง ‘ความหวัง’

ตอนที่ผมเห็นคำนี้ ครั้งแรกผมนิ่งไปเลยครับ เพราะมันทำให้ผมย้อนกลับไปนึกถึงภาพในวันนั้นขึ้นมาทันที ตอนนั้นผมไม่เคยเรียกสิ่งที่คุณน้าวิไลหรือคุณอาวิสุทธิ์ทำว่าอาสาเลย ผมรู้แค่ว่าเขาเป็นผู้ใหญ่ใจดี 2 ท่าน ที่เข้ามาช่วยเหลือผมในวันที่ผมไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใคร เขาไม่ได้เข้าแก้ปัญหาทุกอย่างในชีวิตของผม ไม่ได้พาให้ชีวิตของผมไปถึงปลายทาง แต่สิ่งที่พวกเขาทำ เขาทำให้เด็กคนนึงตอบคำถามกับตัวเองได้ว่า ชีวิตยังไปต่อได้นะ แล้วมันก็ทำให้ผมเข้าใจแล้วว่า สิ่งที่ผมทำอาสามาตลอดหลายปี มันก็ไม่ได้แตกต่างอะไรกับสิ่งที่เขาเคยทำให้ผมเลย” 

“ตะเกียงดวงนี้ ผมไม่ได้เป็นคนจุดมันมาตั้งแต่แรกครับ แต่ผมเคยได้รับจากใครบางคนมาก่อน แล้วบางทีวันที่เรามีแสงอยู่ในมือแล้ว สิ่งที่เราทำได้ก็แค่ส่งมันต่อ 

เพราะ ‘อาสา’ คือ ‘ความหวัง’ ผมเคยได้รับมาแล้วครั้งหนึ่ง วันนี้ผมก็แค่มาส่งมันต่อ แล้วถ้าวันนึง คุณเจอใครสักคนที่กำลังมองไม่เห็นทาง ได้โปรดช่วยส่งมันต่อให้เค้าหน่อย แค่นั้นเองครับ”

วันนี้แสงสว่างจากตะเกียงที่เหน่งเคยได้รับ กำลังส่องสว่างไปถึงคนที่กำลังต้องการได้เดินหน้าต่อ ผ่านงานอาสาที่เขายังทำมันอย่างต่อเนื่อง

Tags:

โอกาสความหวังTEDxBangkokYouth2026‘เหน่ง’ อภิเชฏฐ์ คมวัชรพงศ์จิตอาสา

Author:

illustrator

นฤมล ทับปาน

มนุษย์อินโทรเวิร์ตระดับอัลตร้า เป็นผู้ฟังมากกว่าผู้พูด ชีวิตแต่ละวันขับเคลื่อนด้วยคาเฟอีน ปัจจุบันมีเป้าหมายระยะสั้นว่าจะเคลียร์กองดองหนังสือที่กองเป็นพะเนินให้หมดในปีนี้

Related Posts

  • Weerathep pomphan-cover
    Life classroom
    ‘เรียนรู้จากความพ่ายแพ้ เรียนรู้จากชัยชนะ’ นักฟุตบอลทีมชาติที่มีครอบครัวเป็นกองหลัง: วีระเทพ ป้อมพันธุ์

    เรื่อง อภิบาล ว่องวงษ์รักษ์ ภาพ ปริสุทธิ์

  • Social Issues
    เด็กชนชั้นแรงงาน วัฒนธรรมต่อต้าน โรงเรียน และทุนนิยม

    เรื่อง อรรถพล ประภาสโนบล ภาพ ณัฐวัตร์ สุพรรณกูล

  •  The Road: ถึงโลกล่มสลาย…แสงสว่างยังอยู่ในใจเธอเสมอ

    เรื่อง สิทธิพงศ์ อุรุวาทิน

  • “บนโลกนี้มีเด็กเก่งมากมาย เขาแค่ไม่ได้รับโอกาส” คุยกับ ไมกี้ – นิธิยุทธ วงศ์พุทธา นักประดิษฐ์รุ่นเยาว์

    เรื่อง นฤมล ทับปาน ภาพ ปริสุทธิ์

  • Movie
    Losers EP.3 แบล็ค แจ็ค: พรสวรรค์ที่เกือบสูญเปล่า เพราะคำว่า ‘Low Self-Esteem’

    เรื่อง อภิบาล ว่องวงษ์รักษ์ ภาพ ภาณุพงศ์ สุวรรณจุฑามณี

  • Creative Learning
  • Life
  • Family
  • Voice of New Gen
  • Knowledge
  • Playground
  • Social Issues
  • Podcasts

HOME

มูลนิธิสยามกัมมาจล

ธนาคารไทยพาณิชย์ จำกัด (มหาชน)

เลขที่ 19 เเขวงจตุจักร เขตจตุจักร กรุงเทพฯ 10900

Cleantalk Pixel