‘วิชาถิ่นนิยม’ บนดอยหลวงเชียงดาว: ก่อนจะเป็นเป็นจะที่นิยม ต้องทำให้ท้องถิ่นเป็นความรื่นรมย์เสียก่อน

วิชาถิ่นนิยม จากมหา’ลัยเถื่อน ห้องเรียนคือป่า ณ ตีนดอยนางอินเหลาและดอยหลวง เชียงดาว, ร้านกาแฟฮกหลง, สวนเกษตรออร์แกนิค กับจิราวรรณ คำซาว เกษตรกรมีนามสกุลพ่วงท้ายว่าจบปริญญาเอกสาขาจุลชีวิทยา 

“ขนมปังยังสอนผมได้ตลอด ถ้าผมยังปั้นมันอยู่” กับคลาสขนมปังเปลี่ยนชีวิตที่ม.เถื่อน

คลาส “ขนมปังเปลี่ยนชีวิต” ที่มหา’ลัยเถื่อน การทำขนมปังที่ทำให้กลับมาเห็นตัวเอง มั่นใจ และอ่อนน้อม

มหา’ลัยเถื่อน: เรียนข้ามศาสตร์ กับครูที่ไม่ต้องจบครู ในยุคที่การศึกษาถูก Disrupted

ม.เถื่อน เกิดขึ้นจากการอยากสวนกลับระบบการศึกษาโดยเฉพาะระบบมหาวิทยาลัยที่พะรุงพะรังและแทบไม่มีชีวิต มีทั้ง ‘วิชา talk’ ที่ชวนคนที่มีประสบการณ์ในเรื่องนั้นมา talk รวมถึงมี ‘วิชาทำ’ ที่มีไฮไลต์คือเรียนรู้ด้วยการลงมือทำ ผ่านกายและใจ ท่ามกลางการเปลี่ยนแปลงของระบบการศึกษาที่เคลื่อนไหวน้อย ม.เถื่อน เป็นอีกเสียงที่ยืนยันว่าระบบนิเวศการเรียนรู้แบบนี้มันสนุก

“รู้จักตัวเองและรู้จักคนอื่น” คือสิ่งที่หายไปจากห้องเรียน แต่เรียนได้จากละคร: กลุ่มละครมะขามป้อม

ไม่ว่าจะประกอบอาชีพใด ก็ควรมาเรียนการละครเพื่อทำความรู้จักตัวเองและทำความรู้จักมนุษย์คนอื่นๆ
กลุ่มละครมะขามป้อมจึงเดินทางมาถึงปีที่ 40 เพราะคนกำลังออกตามหาสิ่งนี้ที่พร่องหายไปจากห้องเรียน