‘วิชาถิ่นนิยม’ บนดอยหลวงเชียงดาว: ก่อนจะเป็นเป็นจะที่นิยม ต้องทำให้ท้องถิ่นเป็นความรื่นรมย์เสียก่อน

วิชาถิ่นนิยม จากมหา’ลัยเถื่อน ห้องเรียนคือป่า ณ ตีนดอยนางอินเหลาและดอยหลวง เชียงดาว, ร้านกาแฟฮกหลง, สวนเกษตรออร์แกนิค กับจิราวรรณ คำซาว เกษตรกรมีนามสกุลพ่วงท้ายว่าจบปริญญาเอกสาขาจุลชีวิทยา 

กิตติธัช ดีการ: คนหนุ่มที่ฝันอยากทำเกษตรอินทรีย์ และสร้างความสุขตั้งแต่คนทำสวนจนถึงคนกิน

ผลกระทบจากสารเคมีทำให้เดียร์เลือกเป็นเกษตรกรอินทรีย์ ฝันคืออยากสร้างสวนเกษตรอินทรีย์ให้กลายเป็นพื้นที่ที่ทุกคนอยู่อย่างมีความสุข คนงานมีคุณภาพชีวิตที่ดี คนทำสวนมีความสุข ผู้บริโภคซื้อสินค้าราคาเป็นธรรม

กวิ๊: ดริปกาแฟ หมักเหล้าบ๊วยแบบโลกไม่สวยแต่ยั่งยืน

กวิ๊-อำนวย นิยมไพรเวศน์ เกษตรกรปกาเกอะญอ บ้านหนองเต่า ที่เชื่อมั่นในการต่อสู้ด้วยข้อมูล ใช้บทธา (บทกวีในภาษาปกาเกอะญอ แปลว่า ชาวปกาเกอะญอใช้เป็นเครื่องมือสอนวิถีการใช้ชีวิตให้ลูกหลาน) เป็น soft power สร้างความเข้มแข็งจากภายในชุมชน

“ภูเขาหัวโล้น เพราะปลูกข้าวโพดเลี้ยงไก่ เรากินไก่ แล้วใครทำลายป่า? เฮ้ย เรานี่หว่า” วิชาธรรมชาติของแตง อาบอำไพ รัตนภาณุ

คุยกับ แตง-อาบอำไพ รัตนภาณุ อดีตครีเอทีฟบริษัทเอกชน ผันตัวเป็นนักเรียนวิชาธรรมชาติและศาสตร์พระราชา

โรงเรียนนี้ ฟาร์มรู้ท่วมหัว เอาตัวยังไงก็รอด

โรงเรียนโอลนีย์ เฟรนด์ส ที่รัฐโอไฮโอ สหรัฐอเมริกา เด็กๆ ทุกคนต้องเรียนรู้และจบหลักสูตรการทำฟาร์มก่อนถึงจะสำเร็จการศึกษา เป้าหมายของโรงเรียนคือ ผลิตบุคคลที่รอบรู้ รู้เท่าทันต่อการบริโภค รับผิดชอบต่อสังคม ไม่จำเป็นต้องเป็นเกษตรกร