ฝันให้ ‘โรงเรียน’ เปลี่ยนจากโรงงานปลากระป๋อง สู่โรงสอนคิดและสร้างคาแรคเตอร์

ขอต้อนรับสู่โรงเรียนสอนคิด และ สร้างนักเรียนที่มีคาแรคเตอร์ …คาแรคเตอร์ที่แตกต่างกันด้วย!

วันที่กระทั่งความรู้ก็มีอายุสั้นลง คุณครูหลายคนเห็นตรงกันว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะ (อัด) สอนความรู้แบบท่องจำ แต่ต่างเชื่อและอยากเห็นเด็กรุ่นใหม่มีทักษะที่จะคิด ตั้งคำถาม ลงมือทำโดยไม่ถูกใครจ้ำจี้จำไช หรือพูดอีกอย่าง…

เราอยากเห็นเด็กๆ ‘รู้ได้เองว่าอยากเรียนรู้อะไร และรู้ว่าจะหาวิธีเรียนรู้ได้อย่างไร’ (learn how to learn) – น่าสนใจว่านี่ไม่ใช่แค่ทักษะของเด็กในอนาคต เพราะเอาเข้าจริงพวกเราทุกคนควรมีทักษะแห่งการเรียนรู้เช่นนี้

ไม่ใช่เรื่องที่พูดกันแค่ในประเทศ แต่วงการศึกษาโลกพูดไปในทางเดียวกันว่าถึงเวลาที่โรงเรียนต้องลุกเป็นแกนนำในการปรับแนวทาง กำหนดเป้าหมายและคุณค่าเรื่องการเรียนรู้ใหม่ จากโรงเรียนที่ผลิตทรัพยากรมนุษย์ให้คิด ทำ และมีความรู้ชุดเดียวกันราวกับโรงงานปลากระป๋อง สู่โรงเรียนสอนคิด ที่เด็กๆ เข้าใจคอนเซ็ปต์ของ ‘การเรียนรู้’ และผลักดันคาแรคเตอร์อันแตกต่างหลากหลายของมนุษย์ให้แฝงฝังในเนื้อตัวของพวกเขาต่อไป

และคงจะดีไม่น้อยถ้าต่อไปเราจะเรียกคุณครูสอนคิดเหล่านี้ว่า ‘ดีไซเนอร์ผู้ออกแบบการเรียนรู้’ และเรียกผู้อำนวยการว่าเป็น ‘วิศวกร’ ที่เข้าใจโครงสร้างแห่งการเปลี่ยนแปลง

ทั้งหมดที่กล่าวไป เราเชื่อว่าคุณครูทุกคนหวังใจอยากให้เป็นเช่นนั้น เห็นภาพร่วมกัน และตั้งใจทำงานอย่างหนักเพื่อเป็นส่วนหนึ่งแห่งการเปลี่ยนแปลงอย่างเต็มกำลังอยู่แล้ว The Potential ขอเป็นกำลังใจให้คุณครูทุกท่านสู้ๆ (เสียงหนักแน่น) กันต่อไป และขอร่วมฝันไปด้วยคนนะคะ ^^

สร้างสรรค์ภาพ โดย PHAR